No (2012)

Film ekiminde kaçırmayıp izleyebildiğim kadarıyla (büyük çoğunluğun beğendiği Jagten'i kaçırdım maalesef), en beğendiğim film 2012 yapımı "No". Filmin ismi anladığımız gibi hayır demek ama bu İngilizce'deki değil İspanyolca'daki No, çünkü film Şili'de geçiyor.

Film 1973 yılında Salvador Allende hükümetini devirerek iktidara geçen Pinochet'in, uluslararası baskılara dayanamayarak iktidarına devam edebilmek için halk oylamasına gitmek zorunda kalmasının ardından gelişen olayları anlatıyor. Bu oylama için "Evet"çiler ve "Hayır"cılar her gün resmi televizyonda yayınlanmak üzere 15er dakikalık tanıtım filmleri çekeceklerdir. Bu sırada başarılı bir reklamcı olan René'ye (magnifico Gael Garcia Barnel), "Hayır" kampanyasına katılması için teklif gelir. Patronu "Evet" görüşünü savunduğu ve bu kampanyaya katılmasını istemediği için tereddütte kalan René, biraz da ailesinin ve sorunlu evliliğinin etkisiyle teklifi kabul etmeye karar verir.

Bundan sonra kampanyaların aşama aşama nasıl geliştiğini, iki kampanyanın birbirinden nasıl etkilenip nasıl birbirlerine laf attıklarını, geçmişten gerçek görüntüler eşliğinde izliyoruz. Sanırım filmin en keyifli yeri de bu kısımları.Gerçek bir hikayeden uyarlandığı için filmin mutlu sonla bittiğini yani Pinochet'in referandumu kaybettiğini söylersem kimse kızmaz umarım. Şili'li diktatörün yaptıklarına öfkelenerek, azmedip darbeci rejimi devirebilen Şili'lilerle övünerek, biraz da bizde olsa kesin "Evet" çıkardı diye hayıflanarak terkederiz salonu. Son olarak filmde kullanılan bir şarkıdan alıntıyla "No me gusta no, no le quire no!"...

Something The Lord Made (2004)

Ufak bir aradan sonra gene bir Cnbc-e filminizle karşınızdayım. Tv'de Dvd kuşağında yayınlanan bu film 2004 yılında Hbo için çekilen bir televizyon filmi. Televizyon filmi olmasına rağmen başrollerinde iki bilinen oyuncu Alan Rickman ve Mos Def yer alıyor. 

Film gerçek bir hikayeden esinleniyor ve 1930'larda Amerika'daki büyük bunalım sırasında cerrah Alfred Blalock'un yanında hademe olarak işe alınan siyahi Vivien Thomas'ın hikayesini anlatıyor. Blalock köpekler üzerinde deneyler yaparak kalp üzerine çalışan bir cerrah. Hademe olarak işe başlayan Thomas, kısa sürede çalışkanlığı ve cerrahiye yatkınlığı sayesinde hademelikten üst kademelere yükseliyor ve Blalock'un asistanı haline geliyor. Bu süreçte Thomas için her şey çok çabuk gelişiyor, hatta ilk başlarda biraz klişe olarak hemen zeki ve fakir gencin ilerleyişini izliyor gibi hissediyorsunuz. Fakat daha sonra film farklı bir yöne doğru kayıyor. Blalock'un kendi kliniğinde ilişkileri nispeten sorunsuz ilerlerken, Blalock'un Johns Hopkins'te baş cerrah olarak çalışmaya başlamasıyla, Thomas'ın o dönemde hala devam eden ırkçılıkla mücadele edişini izlemeye başlıyoruz. 

İkilinin Johns Hopkins'e geçmesi aslında Thomas için bir şanssızlık gibi görünürken, olaylar farklı bir hal alır ve ikili blue baby sendromu olarak bilinen (kalp damarlarındaki bir sorun yüzünden oksijen alamayan bebeklerin mavi görünüm kazanması) hastalığın tedavisi üzerine çalışmaya başlarlar. Blalock o zamanlar kalbe müdahale edilemeyeceği yönündeki inanca karşı çıkarak, gene köpekler üzerinde deneyler yapmaya başlar. Bu deneyler sırasında Thomas hastane personelinden kabul görmediği halde, Blalock'un vazgeçemediği ve hatta bazen ameliyatları dahi ona yaptırdığı asistanı haline gelir. Ki ilk bebek üzerindeki operasyonu Blalock yaparken, Thomas yüksek bir basamağın üzerinde durarak ona talimatlar verir. 

Thomas'ın bu büyük katkılarına rağmen ameliyatı yapan fotoğraflarda yer almaması, bugün kalp ameliyatlarında kullanılan bt şant'ın isminin Blalock ve ekipteki diğer bir doktor Taussig'den geliyor oluşu, o dönemdeki ırkçılığın boyutlarını anlamamıza yardımcı oluyor. Öyle ki hastanede tuvaletler bile men(white), men(colored) olarak ayrılıyor. Johns Hopkins gibi bir hastanede ve başarılı bilim insanlarının arasında bile bu denli ırkçılık olmasını, o dönemdeki insanların nasıl düşünüp neye göre böyle davrandıklarını anlamakta zorlanıyor insan. Hikaye buruk olsa da zaman ilerledikçe Thomas'ın hakkının verildiğini gördüğümüzde içimiz biraz rahatlıyor neyse ki. Bu kadar zor koşullarda bu kadar başarılı olmuş bir insanın hayat hikayesi için ve başarılı oyunculuklar için kesinlikle izlenmeye değer bir film...

You Don't Know Jack (2010)

    Bu sıralar televizyonumdan da daha fazla yararlanabilmek adına Cnbc-e'den filmler izliyorum. Bunlardan en sonuncusu Pazartesi günü gişe filmleri kuşağında yayınlanan 2010 yapımı You Don't Know Jack. Televizyon filmi olarak çekildiği için gişelerde şans bulamadı sanıyorum ama daha önce Golden Globe ödüllerinde Al Pacino en iyi erkek oyuncu ödülünü bu filmle aldığında merak etmiştim filmi. İzledikten sonra Pacino'nun tabi ki de babalar gibi hak ederek aldığını anladım ödülünü.

      Filmin konusuna gelecek olursak, 90lı yıllarda 100'den fazla hastanın ötenazisine yardımcı olarak Doctor Death ismini almış olan Jack Kevorkian'ın hayatı anlatılıyor. Aslında sonradan okuduğuma göre Doctor Death ismi çok daha önceleri takılmış Kevorkian'a. Tıp eğitimini sürdürürken, ölen hastaların kornealarının fotoğraflarını çekermiş. Bunu yapmaktaki amacı da komadaki ve ölen hastaların gözlerindeki farklılıkları gösterebilmekmiş. Anlayacağınız bu ölüm konusunu çok önceleri takmış kafasına Kevorkian.  Filmdeki süreç Kevorkian'ın gençliğini içermiyor ama ötenazi fikrine nasıl aşina olduğunu film ilerledikçe çıkarabiliyoruz. İlk hastasından başlayarak sonuncu hastasına doğru, farklı bir kaç hastasının hikayelerine ve doktorun bu hastalarla görüşme vidyolarına tanıklık ediyoruz. Tabi bu süreçte Kevorkian'ın ötenaziye karşı çıkan bir çok insanla ve yargıyla mücadelesini de izliyoruz.

     Filmde Al Pacino'nun yanı sıra Susan Sarandon ve John Goodman da önemli rolleri canlandırıyorlar. İlk yarım saatte filmin nasıl gelişeceğini pek kestiremeseniz de, hastaların hikayeleri başladıkça filmden gözünüzü ayıramıyorsunuz. Şahsen ben 132 dakikalık film bittiğinde, zamanın nasıl geçtiğini anlayamamış durumdaydım. Al Pacino'nun müthiş oyunculuğu sayesinde sanki gerçek doktoru ve hastalarını bir belgesel gibi izliyormuş hissine kapılıyorsunuz. Ötenazi konusu ise tabi ki tartışmaya açık bir konu. Film her ne kadar Kevorkian'ın hayatı hakkında olsa da tamamen ötenazi yanlısı değil bence. Karşıt görüşleri ve neden karşı çıktıklarını da güzel bir şekilde anlatıyor. Kendi adıma da bazen ötenazinin kesinlikle gerekli olduğunu düşünsem de, çok dikkatli ve kesinlikle bir kaç uzmanın görüşü alındıktan, hasta takip edildikten sonra yapılmasının doğru olduğunu düşünüyorum. Gene de film kesinlikle kendi görüşlerinizi sorgulamanıza yol açıyor ve insanı derinden etkiliyor. Mutlaka izleyin.